หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว

แกพบกับหล่อนอีกครั้งก็เมื่อเวลาล่วงมาถึงสี่ปีหลังพบกันครั้งแรก แกยังจำวันนั้นได้ -วันที่แดดจัดจ้ากลางเดือนพฤษภาคมปี 2553

วันนั้นอากาศร้อนจนแสบผิว แกได้กลิ่นเค็มของเหงื่อระเหยขึ้นมาจากเสื้อ อันที่จริงแกไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ พ่อบอกว่าแกควรอยู่บ้าน ครูบอกว่าแกควรติวหนังสือเพื่อเตรียมสอบ แต่แกไม่มีสมาธิ เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาประกาศว่ามีคนยิงกันตรงแยกนี้

แกสับสน ก็มันไม่มี พ่อบอกว่าไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร ครูบอกว่าไม่ใช่เรื่องของแก แกจึงมายังแยกนี้อีกครั้งเพื่อดูให้เห็นด้วยตาตัวเอง -และพบว่ามันไม่มีอะไรเลย ถนนสะอาดสะอ้าน อาจจะสะอาดกว่าที่เคยเป็นมาโดยตลอดด้วยซ้ำไป

นั่นแหละ แกเจอหล่อนครั้งแรกที่นั่น หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีดำ มีอักษรสีขาวพาดกลางอกว่า ‘One Hundred Years of Solitude’ หล่อนใส่รองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมง ส่งยิ้มกว้างมาให้แกเมื่อสายตาประสานกัน เป็นสัญญะของการเชื้อเชิญให้แกเข้าร่วมกิจกรรมอะไรก็ตามที่หล่อนกำลังทำอยู่

แกมองเสื้อหล่อน นึกถึงหนังสือที่วางอยู่บนชั้นในบ้าน ใครสักคนซื้อมาให้นานแล้ว แกเปิดอ่านเล่นตั้งแต่ยังเด็กท่ามกลางสายตาคัดค้านจากพ่อ มันว่าด้วยเรื่องของพันเอกนายหนึ่ง หมู่บ้านแห่งหนึ่ง รถไฟขบวนหนึ่ง และความทรงจำที่ถูกชะล้างของชายอีกคนหนึ่ง

แกนึกถึงตอนที่ โฆเซ อาร์กาดิโอ เซกุนโด บวนเดีย เป็นพยานของการสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุดในมาก็อนโด เขาหนีขึ้นรถไฟในสภาพสะบักสะบอมกับกองทัพคนตายอีกกลุ่มใหญ่ หลับตื่นหนึ่ง และกระโจนลงจากรถไฟอย่างไม่รู้ทิศ เดินตรงกลับมายังหมู่บ้านอีกสามชั่วโมง เพื่อจะพบว่า ความตายที่ยังอวลติดจมูกและจิตวิญญาณเขาเมื่อวันก่อนนั้นจางหายไปจากความทรงจำของผู้คนแล้ว

“ผมแน่ใจว่าคุณฝันไป” บรรดาเจ้าหน้าที่ต่างยืนยัน “ในมาก็อนโดไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรกำลังเกิดขึ้น และก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย นี่เป็นหมู่บ้านแห่งความสุข”

แกยืนมองหล่อน มองรอยยิ้มสดใสนั้น มองดูไม้ถูพื้นและคราบฟองสบู่ใสสะอาด แล้วหันหลังเดินจากมา แกเดินออกไปไกลมาก แล้วค่อยๆ ออกวิ่ง วิ่งออกไปไกลมากอีกเหมือนกัน วิ่งจนเหงื่อที่ระเบิดตัวออกตามผิวนั้นระเหิดหาย

แกรำลึกถึงช่วงเวลานั้นในอีกสี่ปีถัดมา เมื่อแกเผชิญหน้าหล่อนอีกครั้งเมื่อเดินสวนกันด้วยความบังเอิญที่แยกเดิม ไม่รู้หล่อนจำแกได้ไหม -อาจจะไม่ได้ แกเปลี่ยนไปเยอะเหลือเกิน แกไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกแล้ว แต่แกจำหล่อนได้ จำรอยยิ้มสดใส ปราศจากเรื่องราวกังวลใจและความทรงจำเลวร้ายใดๆ ในชีวิตเพราะหล่อนคงหาทางกำจัดมันไปได้จนหมด

สายตาประสานกัน หล่อนยิ้มให้แก เป็นรอยยิ้มแบบเดิม

แกหันหลังให้หล่อน เดินจากมา และออกวิ่งอีกครั้ง วิ่งจนเหงื่อที่ระเบิดตัวออกตามผิวนั้นระเหิดหายไปเช่นเดียวกับเมื่อสี่ปีก่อน

Related Books

Hot!
850 ฿ 723 ฿